Qhiswa Simi / Runa Simi (Quechua)
Obszar Andy (Argentyna, Brazylia, Boliwia, Chile, Ekwador, Kolumbia, Peru)
Liczba mówiących 11 milionów
Ranking 83
Klasyfikacja genetyczna języki keczua
*język keczua
Pismo łaciński
Status oficjalny
Język urzędowy Boliwia, Kolumbia, Peru
Regulowany przez Academia Mayor de la Lengua Quechua
Kody języka
ISO 639-1 qu
ISO 639-2 que
SIL QUE
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia
Keczuańska wersja językowa Wikipedii


W Wikisłowniku: Słownik języka keczua

Język keczua (runa simi; hiszp. quechua) – język z rodziny keczua, którym posługują się Indianie Keczua. Był językiem urzędowym imperium inkaskiego aż do jego upadku, a po konkwiście do jego rozpowszechnienia przyczynili się misjonarze, przyjmując go za oficjalny język ewangelizacji. Obecnie językiem keczua posługuje się ok. 11 mln osób, głównie w Andach, od Argentyny, przez Ekwador aż po Kolumbię, a w Peru oraz Boliwii jest jednym z języków urzędowych (obok hiszpańskiego). Z języka keczua wywodzą się polskie wyrazy takie jak inka, lama, puma.

Obszar występowania ludności posługującej się językiem keczua, z podziałem na dialekty

Spis treści

edytuj Fonetyka

edytuj Spółgłoski

wargowe dziąsłowe zadziąsłowe podniebienne miękko
-podniebienne		 języczkowe krtaniowe
zwarte p t tʃ k q
zwarte przydechowe pʰ tʰ tʃʰ kʰ qʰ
ejektywne pʼ tʼ tʃʼ kʼ qʼ
szczelinowe s h
nosowe m n ɲ
boczne l ÊŽ
uderzeniowe ɾ
półotwarte j w

edytuj Samogłoski

Język keczua ma trzy samogłoski: /a/, /i/ i /u/. Po spółgłosce języczkowej /i/ i /u/ brzmią jak [e] i [o]. Akcent zawsze pada na przedostatnią sylabę wyrazu. Nie ma tonów ani iloczasu.

edytuj Gramatyka

Stub sekcji Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Keczua jest językiem aglutynacyjnym. Rzeczowniki w tym języku odmieniają się przez liczby i sześć przypadków. Przymiotniki są nieodmienne. Posiada liczne specjalne przyrostki, które bliżej charakteryzują określany wyraz- mają znaczenie np. wątpiące, potwierdzające itd.

edytuj Bibliografia

  • Monografia keczua, perskiego, portugalskiego i rumuÅ„skiego, pod red. Adama Weinsberga. – Warszawa : Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1987. ISBN 83-230-0476-5. Ss. 13-37.

edytuj Linki zewnętrzne